รอบกรุง รอบพุง
posted on 10 Oct 2010 14:30 by milk-tea ยินดีต้อนรับค่ะ ^^ ในที่สุดก็เข้ามาเปิดร้านได้ซะทีหลังจากที่ทิ้งให้ร้างมาซะนาน อ้อ... แต่ที่หายไปนี่ไม่ได้เป็นเพราะเกิดอาการขนงอกตามเนื้อตัวหรอกนะ ฉันก็แค่ติดโน่นติดหนี้... เอ๊ย! นี่ เรียกได้ว่าธุรกิจรัดตัวจนโงหัวไม่ขึ้นน่ะ แต่ก็นับว่าโชคดี ที่ตอนนี้ฉันมีเงินใช้หนี้... เอ๊ย! ภาระเบาบางลงแล้วฮ่ะ เพราะงั้นวันนี้ฉันก็สามารถมานั่งตรงนี้แล้วก็เล่าโน่นเล่านี่ให้คุณฟังได้ล่ะ ก็ฟังกันไปสนุก ๆ แล้วกันนะคะ เอ่... หรือว่าฉันจะสนุกอยู่คนเดียวก็ไม่รู้สิ
ในเดือนตุลาคมแบบนี้นับว่าเป็นช่วงสวรรค์ของเด็กนักเรียนเลย ถึงแม้ว่ามันจะเป็นกึ่ง ๆ ขุมนรกของนักเรียน ม.6 ที่กำลังเตรียตัวออกวิ่ง ? ก็ตาม อย่างน้อยก็มีฉันคนหนึ่งล่ะ ที่ขอนอนยันเลยว่าตัวเองเฝ้าคอยเดือนแห่งความสุขนี่อย่างใจจดใจจ่อ ก็แหม.. คิดดูสิ วันปิดเทอมเนี่ย เรียนก็ไม่ต้องเรียน การบ้าน(ซึ่งเรามักเปลี่ยนมันเป็นการโรงเรียน)ก็ไม่มี จะตื่นสายจนเย็นย่ำค่ำคืนไปเลยก็ได้ สบ๊าย...สบายไหมล่ะฮะ และอีกสิ่งหนึ่งที่จะขาดไปไม่ได้เลยก็คือ การเที่ยวแหลกแหวกฟ้าดิน!(อยากเลียนแบบหนังจีนอ่ะ) คุณคงจะเคยกันมาบ้างล่ะ สักครั้งสองครั้งหรืออาจมากกว่านั้น ที่พอมีวันหยุดที แผนการเดินทางมันก็ตามออกมาเป็นหางว่าวน่ะ แล้วก็คงมีบางครั้งบางหนที่เราเผลอเที่ยวเพลินจนสุดท้ายก็โดนพระประจำบ้านท่านเทศน์ให้ฟังเพลินไปเหมือนกัน
ที่อยู่ ๆ ก็พูดเรื่องเที่ยว ๆ ขึ้นมานี่ก็ไม่ใช่เพราะฉันเกิดนึกครึ้มเบื่อบ้านขึ้นมาหรอก แต่เป็นเพราะเรื่องที่ฉันเตรียมมาเล่าให้คุณฟังวันนี้มันก็หนีไปไม่ไกลจากไอ้เที่ยว ๆ นี่แหละ
อย่างแรกคงต้องบอกกันซะก่อนว่าตัวฉันเองไม่ได้เป็นลูกสาวนายช่างเที่ยว แต่ถ้าถามว่าชอบเที่ยวหรือเปล่า ก็จะขอตอบตรง ๆ ว่าไม่มีปฎิเสธอยู่แล้วฮ่ะ โอกาสทองลอยมาเมื่อไหร่ก็เป็นอันเข้าตะครุบทันทีไม่มีพูดพร่ำทำเพลง และเมื่อไม่นานมานี้โอกาสมันก็เพิ่งลอยตุ๊บป่อง ๆ เข้ามาหาฉันเอง แต่ขอพักเอาไว้ก่อนประเดี๋ยวค่อยเล่า ตอนนี้มาฟังเรื่องรอบเอวกันก่อนดีกว่า
อ้อ... ขอบอกก่อนนะว่าพูดถูกแล้ว รอบเอวจ้ะ ไม่ใช่รอบกรุง แล้วอย่าเพิ่งรีบถามกันเลยนะว่าไอ้รอบเอวเนี่ยมันมาเกี่ยวไรกับไอ้เรื่องเที่ยว ๆ ที่ว่า กำลังจะไขให้เดี๋ยวนี้ล่ะจ้ะ
พอดีเมื่อวันก่อนนั่งฟังวิทยุอยู่ในรถแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพราะง่วงจัด แต่ก็ไอ้ตอนกำลังจะเคลิ้มหลับนั่นล่ะ อยู่ ๆ คุณดีเจแกก็พูดเรื่องนึงขึ้นมา แหม... อย่างกะกาแฟ เราได้ยินทีงี้ตาแจ้งเลย จริง ๆ เรื่องมันก็สั้นนิดนึงแหละแต่ผลต่อคนฟังนี่ไม่นิดเลยล่ะ เรื่องของเรื่องก็คือ มันมีผลของงานวิจัยชิ้นหนึ่ง ซึ่งเจ้าคนวิจัยนี่ก็ช่างคิดเหลือหลาย บอกว่า การท่องเที่ยวทำให้รอบเอวของคนลดลงได้จริง! รอบกรุงลดรอบเอว! อะเมซิ่งดีใช้ได้นะ ไอ้เราพอฟังจบก็ได้ทีหันหน้าไปยิ้มกะแม่ก่อนเลย "งั้นเราคงต้องเที่ยวกันเยอะ ๆ นะแม่" ฟังเราพูดเสร็จแม่ก็หันหน้ามายิ้มให้อยู่หรอกฮ่ะ แต่จะคิดเห็นอย่างไรนั้นก็สุดปัญญาที่ข้าน้อยจะรู้ได้
เอาล่ะ ในเมื่อรู้มาอย่างนี้แล้ว จะรอช้าอยู่ทำไมไอ้คนรอโอกาสอย่างฉันก็รีบหาเรื่อง(เที่ยว)ทันทีเลย แล้วสวรรค์ก็แสนจะเข้าข้าง เพราะที่โรงเรียนของฉันมีจัดทัศนศึกษากันค่ะ สถานที่ก็ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก ในบางกอกมันนี่แหละ! หากใครที่เคยโฉบ ๆ ผ่านแถวถนนราชดำเนินคงเคยเห็น ตึกเก่ายาว ๆ ที่อยู่ถัดจากลานเจษฎาบดินทร์น่ะฮะ ไอ้ตรงที่มีป้ายสีม่วง ๆ เด่นเป็นสง่านั่นล่ะ ชื่อเต็ม ๆ ว่า "นิทรรศรัตนโกสินทร์" น่าสนุกดีนะ แล้วก็สนุกดีจริง ๆ ด้วย ไว้เดี๋ยวจะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง
วันนั้นครูที่โรงเรียนเขานัดเวลาไว้ 10.50 น. ตัวเลขมันครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไงชอบกล ไอ้เราก็เป็นพวกไม่ชอบทำอะไรแบบขยัก ๆ ซะด้วยก็เลยกลัว ๆ เหมือนกัน ว่าเดี๋ยวจะไปถึงเอาซะ 11 โมงให้ครูเขาเขกกบาลเล่น ก็เลยตัดสินใจพุ่งออกไปตั้งแต่ 6 โมงเช้าเลย ซึ่งแน่น๊อนว่าเตรียมตัวไปนั่งแกร่วคอยเต็มที่ แต่ก็ผิดถนัดไปนิ๊ด ๆ เพราะท่านพ่อที่เคารพรักมีธุระด่วนตอนเช้า ไอ้เราเป็นแค่คนอาศัยรถนิ ก็เลยต้องตามติดไปด้วยตามระเบียบ สุดท้ายก็ไปถึงสถานที่นัดราว ๆ 9 โมง เวลานี้ก็พอมีเพื่อน ๆ มากันแล้วล่ะ แต่แหม... ยังไงที่หนึ่งน่ะฉันก็กินขาด น่าปลื้มนะเนี่ย(ปกติไปสายจนเพื่อนมันชักคัน ๆ เท้ากันแล้ว) และด้วยความที่คันมือคันเท้าอยากเที่ยวเต็มที่ ฉันกับคุณเพื่อนที่เพิ่งมาถึงหมาด ๆ ก็เลยชักอยู่กันไม่สุข มองซ้ายมองขวาหันหน้าหันหลังกันเต็มที่ แล้วก็ไปเจ๊อะเข้ากับสถานที่หนึ่งที่เตะตาพวกเราดังป๊าบ แน่นอนว่าพวกเราไม่ได้มองไปที่ที่ไกลอะไรนัก(พึงสังวรณ์สังขารตัวเองฮ่ะ) ลองสมมติดูนะคะ สมมติว่าคุณยืนอยู่กลางลานเจษฎาบดินทร์ จากนั้นคุณก็เดินเข้าสักการะพระรุปรัชกาลที่ 3 ทันใดนั้นเองคุณก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น... เบื้องหน้าของคุณคือวัดราชนัดดา ส่วนทางขวานิด ๆ คือพระเจดีย์รูปทรงแปลกตาสีดำสนิท ที่ดูเงาเป็นประกายอยู่กลางแสงแดดนั่นน่ะ! คงพอรู้แล้วนะคะ สถานที่นั้นคือ "โลหะปราสาท" นั่นเองค่ะ
หลังจากที่เราสองคนกำหนดจุดท่องเที่ยวกันได้แล้ว ชีพจรก็ดูเหมือนจะทิ้งดิ่งลงเท้าทันที แต่ก่อนที่เราจะเดินออกจากบริเวณของลานเจษฎาบดินทร์นั่นเอง เพื่อนของฉันอีกคนก็เดินทางมาถึงพอดี และด้วยเวลาที่ยังเหลืออยู่อีกมากมายก่ายกอง สุดท้ายเราสองสามคนก็เลยตัดสินใจ "หนีเที่ยว" ไปด้วยกัน
เคยเข้าไปข้างในโลหะปราสาทกันไหมคะ? ถ้าไม่เคยก็ลองไปเสียนะหรือจะนั่งฟังฉันเล่าเอาก็ได้ แต่ถ้าเคยไป ก็มาเล่าสู่กันฟังบ้างคงจะสนุกดี ในวันนั้น พวกเราเดินเข้าไปกันด้วยความตื่นเต้น แหม... พอดูไกล ๆ นี่ไม่น่าใหญ่โตอะไรเลยนะ แต่คุณลองเดินเฉียดเข้าไปใกล้ ๆ เถิด แล้วยิ่งถ้าได้เดินเข้าไปด้านในจะยิ่งรู้ซึ้งทีเดียว ว่ามันไม่เล็กอย่างที่ตาเห็นหรอกจ้ะ รอบ ๆ ตัวปราสาทจะเป็นกำแพงทึบสีขาว มีช่องให้เข้าอยู่เป็นระยะ ๆ แต่อย่าหวังเล๊ยว่าจะเดินเข้าไปได้ ทุกช่องมีประตูเหล็กลงกลอนหมด เข้าได้มันประตูเดียวแหละ ตอนแรกเราเดินกันยังงง ๆ อยู่เลย โชคดีหน่อยมีพี่ชายคนหนึ่งแกนั่งเล่นอยู่ตรงม้าหินใกล้ ๆ นั่น แกเห็นท่าทางเราแล้วคงเดา ๆ ได้ว่าหลงเลยช่วยบอกทางให้ เวลาเข้าไปนี่ต้องถอดรองเท้าค่ะ ใส่เข้ามะได้นะ แต่เขามีชั้นวางเพราะงั้นจึงไม่ต้องกลัวถูกใครเหยียบ
พอเดินเข้าไปปุ๊บ แหม.. ด้านนอกเห็นแต่กำแพงยังไงด้านในก็เห็นอย่างนั้นล่ะ แถมดูลึกลับซับซ้อนกว่าด้วยซ้ำ แต่ก็แปลก ทั้ง ๆ ที่ดูทึมทึบออกอย่างนั้นแต่อากาศกลับเย็นสบาย ผิดกับข้างนอกลิบเลยล่ะ แล้วพอเดินผ่านซอกหลืบต่าง ๆ นั่นไป ตรงกลางก็จะมีบันไดวนมองเห็นได้ถนัดตาทีเดียว บันไดที่ว่านี่เป็นบันไดไม้มีราวจับ วนขึ้นไปเรื่อย ๆ เหมือนหอคอยน่ะฮ่ะ และบันไดนี่แหละที่จะพาเราไปสู่ยอดของโลหะปราสาท พอพวกเราเห็นเข้าก็ตัดสินใจพุ่งตรงกันไปเลย(ก็เราอยากเห็นยอดบนเร็ว ๆ นิ) แล้วเราก็ค่อย ๆ กระดืบ ๆ ขึ้นไป ที่ต้องกระดืบน่ะก็ไม่ใช่เพราะอะไรเล๊ย แค่ไอ้ก๊กนี้มันกลัวความสูงกันนั่นล่ะ แล้วบันไดก็วนไปเรื่อยไม่จบสักที ไอ้เราปีนกันกลัวก็กลัวอยากเห็นก็อยาก แล้วจะทำไงได้มันก็ต้องปีนต่อไปเรื่อย แต่คนสร้างเขาก็ไม่ได้ใจร้ายนักหรอก อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้สร้างวนยาวรวดเดียวถึงยอด พอหมดชั้น บันไดก็จะมีจุดให้พักหายใจกันนิดหนึ่ง เป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ และแต่ละชั้นนั้นก็จะมีซอกหลืบให้เราได้ซอกซอนกันพอหอมปากหอมคอ แต่ละซอกละมุมก็จะมีพระพุทธรูปฮ่ะ หากเมื่อยขาก็เดินผ่อนคลายกล้ามเนื้อกันก่อนได้ หรือถ้ากลัวที่สูงนักก็พักไหว้ท่านกันสักหน่อย เป็นการเรียกขวัญและกำลังใจไง
พอขาหายสั่นเราก็มุ่งมั่นปีนกันต่อ(พอเป็นเรื่องเที่ยวแล้วเราถึงไหนถึงกัน!) จนในที่สุดพวกเราก็กระดืบมาถึงชั้น 3 ชั้นสุดท้ายของโลหะปราสาทสมความตั้งใจ ชั้นบนสุดนี่จะเปิดโล่งฮ่ะ มองเห็นวิวทิวทัศน์ราชดำเนินสวยเชียวล่ะ(ถ้าอยากรู้เป็นไงต้องไปเอง) เราก็เดิน ๆ ถ่ายรูปกันตรงนั้นตรงนี้พร้อม ๆ กับนับยอดปราสาทไปด้วย อยากรู้ไหมนับทำไม? ก็นับ ๆ ไปเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเราแหละ เห็นเขาว่าโลหะปราสาทมี 37 ยอด ตาม "ปีกธรรมแห่งพระอริยเจ้า 37 ประการ" อาจไม่ค่อยคุ้นหู แต่เรียกอย่างนี้เข้าใจดีกว่า ภาษาบาลีอ่านยากฮ่ะ แถมอ่านเสร็จยังไม่เข้าใจอีกว่าแปลว่าอะไร "โพธิปักขิยกรรม" ดูเอาเถิด แปลออกไหมล่ะ เอาเป็นว่า เป็นหลักธรรมที่จะนำไปสู่นิพพานแล้วกัน พอเขาว่ามาอย่างนี้ ไอ้เราก็เลยอยากรู้ว่ามีสามเจ็ดจริงอ๊ะป่าวพี่ สุดท้ายลองนับ ๆ ดูก็จริงแฮะ แต่ถ้าไม่เชื่อก็ต้องหาเวลาไปนั่งนับกันเอาเอง
ถึงจะบอกว่าชั้น 3 นี่เป็นชั้นสุดท้าย แต่ความจริงแล้วเรียกอย่างนั้นก็ไม่น่าถูก ควรจะเป็นชั้นเกือบสุดท้ายมากกว่า เพราะว่าตรงกลางชั้นสามจะมีหอเล็ก ๆ ทางขึ้นแคบ ๆ แต่บันไดทางขึ้นไม่ได้เตี้ย ๆ อยู่ และตรงนี้แหละที่ถือว่าเป็นยอดของโลหะปราสาท สำหรับคนที่อยากรู้ว่ายอดบนสุดมีอะไรก็คงจะได้รู้กันเสียที เราก็ไม่รอช้าฮ่ะ ไต่กันขึ้นไปต่อทันที บันไดแต่ละขั้นชันนะ แคบด้วย แต่ ณ ตอนนั้นไม่สนไรกันแล้วล่ะ เอาสนุกเข้าว่าอย่างเดียว พอขึ้นไปถึงด้านบนจะมีที่แคบ ๆ พอให้นั่งได้ แล้วพอเรานั่งลงไป เบื้องหน้าของเราก็คือพระธาตุ นี่ละยอดโลหะปราสาท เห็นไหม กว่าจะขึ้นมาสักการะพระธาตุได้นี่ไม่ง่ายนะ ก็เหมือนหลักธรรมทั้ง 37 ข้อนั่นล่ะ จะทำให้สำเร็จนี่ไม่ง่ายนะ แต่พอทำได้แล้วมันก็ชื่นใจ ลืมเหนื่อยลืมเมื่อยทีเดียวแหละ
แล้วขณะกินลมชมวิวกันเพลินอยู่ ดีไม่ว่าดีโทรศัพท์คุณเพื่อนข้าง ๆ ก็ดังขึ้นมา แล้วใครโทรมาทราบไหม? ก็พวกเพื่อน ๆ ข้างล่างล่ะฮ่ะ บอกว่าอาจารย์มาถึงแล้ว กำลังจะเข้างานกันอยู่แล้ว ไอ้เราได้ยินก็ตกใจใหญ่สิ ตายไหมล่ะ เที่ยวเพลินจนลืมดูเวลา ความสงความสูงเลิกกลัวฮ่ะ เผ่นลงข้างล่างกันแทบไม่ทัน และที่ร้ายที่สุด ขาฉันดั๊นมาเป็นตะคริวสองข้างอย่างน่าอนาถแท้ จนท่านเพื่อนซี้ยิ้มล้อสนุกไป "นี่แก่แล้วเรอะ" พูดอะไรประมาณนี้ล่ะ แหม... ก็คนมันไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย อะเหอะ อย่าคิดมากไป ต่อให้ตะคริวกินยังไงก็บ่ยั่นหรอกฮ่ะ ยี่ห้อ Milk Tea ซะอย่าง เรื่องแค่นี้เอง พอเอามาเทียบกับเรื่องเที่ยวแล้วจิ๊บ ๆ
เอ้อ.. ดูสิ ว่าจะเล่าเรื่องนิทรรศรัตนโกสินทร์ แต่วกไปแวะที่โลหะปราสาทซะนานเชียว เอาเป็นว่าขอขยักเอาไว้แค่นี้ก่อน หนหน้าค่อยมาฟังกันใหม่แล้วกันจะแถมถนนพระอาทิตย์ให้เสียอีกเรื่องเลย เป็นการแก้ตัว
แล้วเจอกันวันพรุ่งเถอะค่ะ เล่าจนคอแห้งเป็นผงแล้ว ไปหาชาเย็นมาดื่มหน่อยคงจะดี ว่าง ๆ คุณจะลองไปเที่ยว ๆ ดูบ้างก็ได้นะ รอบกรุง รอบพุง ค่ะ อย่าลืม ^^
