Milk Tea Cafe'

  สวัสดีค่ะทุกท่าน~ ยินดีต้อนรับเข้าสู่ Midnight Cafe' ค่ะ(ฮา)  ขออณุญาตเปิดร้านรอบดึกค่ะวันนี้  ก็ไม่ใช่อะไรเล๊ย แค่อยากดู Super Moon อ่ะ  แค่นั้นจริง ๆ นะ  เลยคิดว่าจะนั่งจิบกาแฟไปเรื่อย ๆ จนกว่าตีสองจะมาเยือนค่ะ(ฮา)

 

  ไม่เจอกันนาน นานมาก ๆ เลย  ฉันคิดถึงร้านนี้จริง ๆ เลยค่ะ  พอไม่ได้มาเล่าโน่นเล่านี่ให้ฟังแล้วมันช่างคันนิ้ว(ฮา)  เป็นยังไงกันบ้างคะ  ฉันก็ได้แต่หวังให้พวกคุณสบายดีกันล่ะนะ  ยิ่งช่วงนี้อากาศหนาว(นอกฤดู)อย่างแรง  รักษาสุขภาพกันเอาไว้เป็นดีค่ะ

 

  เอ... ว่าแต่ในช่วงเวลาแห่งการรอคอยสิ่งพิเศษแบบนี้  คุณไม่สนใจจะรับอะไรร้อน ๆ ไปจิบสักหน่อยหรือคะ?  ถ้าถามฉันล่ะก็  ฉันว่าจิบชาร้อน ๆ ไปพลาง  ชมจันทร์ไปพลางมันคงจะงามดีพิลึกเลยล่ะ  โดยเฉพาะถ้าเป็นชาจากขวดแก้วในบ้านของคุณเองน่ะนะ 55+(โดนรุมกินโต๊ะ...)  แต่ถ้าคุณยังไม่อยากดื่มอะไรในตอนนี้ล่ะก็  สนใจจะมานั่งคุยเล่นกับฉันสักนิดไหมคะ?  ก็ตามประสาคนนอนดึกด้วยกันไงล่ะ ^^

 

  ไม่มีใครที่นอนดึกเป็นมาตั้งแต่เกิด  มันก็เหมือนกับทักษะอย่างอื่นที่ต้องได้รับการฝึกฝนในระยะเวลาที่พอเหมาะจึงจะชำนาญ  ยิ่งคุณฝึกเท่าไหร่  คุณก็จะยิ่งเชี่ยว  ขนาดที่นอนแค่เพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้นวันรุ่งขึ้นก็ยังสามารถทำงานได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวปานโด๊ปด้วยซุปไก่สิบขวด!(ฮา)  ก็ว่าเข้าไปนั่น....  อันที่จริงคนเรานอนดึกเพราะมีเหตุผลหรอก  เป็นงั้นใช่ไหมคะ?

 

  บางทีอาจจะเป็นเพราะงานที่คั่งค้างสะสม  บางทีอาจเป็นเพราะซีรีย์เกาหลังที่แสนจะติดพันดูกันตาแฉะ  หรืออาจจะเป็นเพราะกำลังรอบางสิ่งหรือบางคนอย่างใจจดใจจ่อ  เหตุผลจะเป็นอะไรฉันก็ได้แต่เดาไปเรื่อยแหละ  แต่ที่แน่ ๆ ผลของมันก็ทำให้ที่ขอบตาของเรามีวงสีดำสุดแสนจะเซ็กซี่(?)ปรากฏขึ้นมาเด่นเป็นสง่า

 

  การนอนดึกทำให้สุขภาพทรุดโทรมจริง ๆ....  แต่บางทีวิกฤตสุด ๆ มันก็สร้างผลกำไรให้เราบ้างเหมือนกันนะ  อย่างน้อย  ฉันก็คิดว่าอากาศตอนกลางคืนนี่มันเย็นสบายดี น่าทำงานกว่าตอนกลางวันเป็นไหน ๆ  แถมตอนกลางคืนนี่ก็เงียบสงบดี  ความเป็นส่วนตัวที่แทบหาไม่ได้ในช่วงของวันอันพลุ่งพล่านก็สามารถเก็บเกี่ยวเอาได้จากตอนฟ้ามืดนี่เอง  และในความเงียบและเย็นแบบนั้น  บางทีฉันก็ไม่ได้ยินเสียงอะไร  นอกจากเสียงความคิดของตัวเอง

 

  ว่าแต่คิดยังไงมันถึงมีเสียงกันนะ?

 

  แน่นอนล่ะ ก็คิดแล้วพูดออกมาน่ะสิ(ฮา) //บางทีถ้าเล่นแบบนี้บ่อย ๆ ฉันคงโดนคนฟังผลักตกเก้าอี้เข้าสักวัน...

 

  ก็นะ... คนเรามีสมองไว้ให้คิดนี่นา แล้วก็ยังมีใจไว้ให้เก็บอีก  หลายอย่างมันก็เลย  คิดแล้วเก็บไว้ในใจ.... คิดแล้วเก็บไว้ในใจ...  พอท่องไปท่องมาแล้วมันก็คล้ายบทสวดแฮะ(ฮา)  ถ้าหากว่าใจมันมีรูปร่างเป็นตู้สักหลัง  มันคงเป็นตู้ที่ล้นไปด้วยข้าวของมากมายแทบทะลักเลยล่ะมั้ง  แล้วเมื่อไหร่กันนะที่ข้าวของที่เฝ้าสะสมไว้มากมายจะถูกนำออกมาใช้ประโยชน์สักที?

 

  ฉันเองก็เป็นพวกที่ชอบสุม ๆ อะไรต่ออะไรไว้ในตู้เหมือนกัน  โดยไม่แยกประเภทและไม่จัดให้เรียบร้อยซะด้วยสิ(ฮา)  บางอย่างเคยซื้อแล้วแท้ ๆ แต่เพราะเก็บไว้นานจนเลือน  สุดท้ายก็ผ่าซื้อเข้าอีกจนได้....  เป็นอย่่างนี้ทีไรอนาจใจตัวเองทุกทีค่ะ  จะเอาของไปแลกเงินคืนกับเจ้าของร้านก็ฉ่งเช้งกันไปมาสุดท้ายก็หงายท้องซะเอง  ฉันก็เลยทำได้แค่หิ้วค่าโง่ของตัวเองกลับบ้านอย่างปลงอนิจจัง  บางทีการจัดตู้ซะบ้างมันก็จำเป็นใช่ไหมล่ะคะ?

แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปทำเรื่องแบบนั้นกันล่ะ  ในชีวิตที่ทุกวัน ๆ เวลามีค่าซะมากกว่าทองแบบนี้

 

  อืม... ฉันว่า  ตอนกลางคืนก็ดีนะ  ไหน ๆ ก็ไม่นอนแล้วนี่นา  ลองรื้อดูจะดีไหมนะ? ฉันเองก็ชักอยากรู้แล้วค่ะว่าตัวเองเก็บอะไรเอาไว้บ้าง

 

  อ้าว  แหม... ตีสองแล้วนี่คะ  ไวจังเลยนะ  ขอตัวออกไปกินลมชมจันทร์ก่อนล่ะ  ราตรีสวัสดิ์นะคะ ^^

 

 

 

เค้าอยากไปอัมพวาอ่ะ... >_<  เห็นใจคนอยากไปหน่อยนะ  ไปด้วยกันเถอะนะ นะ นะ น๊าาาา~~