Milk Tea Cafe'

    ตอนนี้ก็เป็นหน้าฝนแล้วแถมยังอยู่ในช่วงเข้าพรรษา(เพิ่งแห่เทียนกันไปหมาด ๆ )  ทำให้เกือบตลอดช่วงหนึ่งวัน  เมฆบนฟ้าจะดูฉ่ำชื้นอิ่มน้ำกันเป็นพิเศษ  บางวันก็มีเสียงฟ้าร้องครืนมาแต่ไกล  หรือในบางวันก็มืดทะมึนมาอย่างน่าหวาดเสียว....

    ทั้ง ๆ ที่เมื่อหน้าร้อนที่ผ่านมาไม่นานนี้  ฟ้ายังสดใสปิ๊งปั๊งอยู่เลยนะคะ ^^

พอคิด ๆ ไป  ฤดูกาลมันก็ดูคล้าย ๆ กับอารมณ์ของคนเรานะ  ผิดกันแต่ว่า  ฤดูต่าง ๆ ก็มีช่วงระยะเวลาของมันซึ่งสามารถคาดเดาเอาได้  แต่คนเรานี่... ในวันหนึ่ง ๆ มีเข้าไปแล้วกี่ฤดูก็ไม่รู้ซี...

    หลายครั้งพออารมณ์อะไรบางอย่างไม่ว่าจะเป็น  รัก  โกรธ  เกลียด  แค้น  เบื่อ ฯลฯ  เกิดพลุ่งพล่านขึ้นมา  มันก็ยากแสนยากเหลือเกินที่จะระงับเอาไว้ให้อยู่  เหมือนกับการพยายามหาทางอุดท่อที่มีรูรั่วอย่างไรอย่างนั้น  แต่หากเราปล่อยให้น้ำไหลออกมาจากท่อเรื่อย ๆ เข้า  ในบ้านเราก็อาจกลายสภาพเป็นน้ำตกไนแองการ่าไปได้ในพริบตา  ซึ่งนั่นก็คงไม่ดีแน่ ๆ  ดังนั้นทางที่ดีที่สุดอาจเป็น  การรีบหาทางอุดมันให้เร็วที่สุดซะไม่ว่าวิธีไหน

   ตอนนี้เราอาจคิดออกหลายวิธีเลยค่ะ  ว่าจะทำอย่างไรเพื่อแก้ปัญหานั้นดี  แต่เราจะไม่รู้เลยจนกว่าจะถึงวันที่เราได้เข้าเผชิญหน้ากับเหตุการณ์จริง  ว่าเราจะรับมือมันได้จริงหรือไม่  เพราะในบางครั้งวิธีการที่คิด ๆ เอาไว้มันก็ใช้ไม่ได้ในทางปฏิบัติ  สิ่งที่เป็นตัววัดอันแท้จริงนั้นอยู่ที่สติของแต่ละคน

   หากจะพูดเปรียบเอาตัวของคนคนหนึ่งเปรียบกับน้ำในแก้วใส ๆ   เวลาที่อารมณ์ใด ๆ ก็ตามเกิดขึ้นมา  มันก็เหมือนกับการโยนเอาเศษผงหลากหลายสีใส่ผสมลงไปในน้ำนั้น  ถ้าคุณสาดสีแดง  น้ำก็จะกลายเป็นสีแดง  ถ้าคุณสาดสีฟ้า  น้ำก็ย่อมต้องเป็นสีฟ้า...  หรือถ้าคุณสาดสีผสมกันปนเป  น้ำก็ย่อมต้องขุ่นขลั่ก  จนดูไม่ออกว่าเป็นสีอะไร 

   หลายครั้งเราปล่อยให้อารมณ์เข้ามามีอิทธิพลเหลือเกิน  ให้มันแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว  จนกระทั่งสุดท้ายมันก็เติมเต็มเราซะจนล้นปริ่ม  แล้วเราก็เลยลืมไปเสีย  ว่าแท้จริงแล้ว  น้ำในแก้วเป็นสีอะไร... 

   ฉันเองก็ไม่รู้หรอกค่ะ  ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะหยุดน้ำที่รั่วจากท่อ  หรือหยุดการแพร่กระจายของฝุ่นสีได้ดีที่สุด  แต่ว่านะคะ...  ถ้าหากคุณลองทำกล้า ๆ ไปเคาะประตูเรียกใครบางคนที่อยู่ในตัวของคุณเองดูล่ะก็  เขาอาจจะให้คำตอบที่สุดวิเศษกับคุณก็ได้นะ ^^  

ป.ล.**จ้องที่จุดตรงกลางนาน ๆ นะคะ ^^